هو

این قافله عمر عجب می گذرد
دریاب دمی که با طرب می گذرد
ساقی غم فردای حریفان چه خوری                            
پیش آر پیاله را که شب می گذرد

رفتن و فراغ ، اشکی بر گونه و داغی بر دل

بابک بیات آهنگساز شهیر ایرانی اینبار آهنگ وداع خویش را برای سازهایمان تنظیم نمود تا تنها در تنهائی هایمان نواهای یادگارش را زمزمه کنیم ، چشم خویش را از این جهان فروبست تا دگر بار او را تولدی دیگر باشد و در آن سرای گوش خویش را بر نغمه های بهشتی باز کند

پهلوانان نمی میرند ، طپش ، هم غصه ،شب زخمی ، بوی سفر ، کتیبه و .... یادگارش در تنهائی ها

روحش شاد یادش گرامی و راهش پر رهرو باد

پ.ن : لینکهای مرتبط :

شماره 1
شماره 2
شماره 3
شماره 4